Leven met een leugen

Deze week is Minister President Balkenende wederom de dans ontsprongen in het verzoek openheid te geven over de politieke steun die de Nederlandse regering heeft gegeven aan Groot Britannië en de Vereinigde Staten bij de inval in Irak. De reden dat Balkenende geen onderzoek wil is mij wel duidelijk, maar wordt angstvallig onder de tafel gehouden. Hij heeft namelijk gelogen en dat is een politieke doodzonde. Dat zou zijn aftreden betekenen.

Balkenende zegt steeds dat ‘de informatie die toendertijd beschikbaar was de keuze voor politieke steun heeft gerechtvaardigd’. Maar dan heeft hij opzettelijk zijn ogen gesloten voor veel kennis die in Nederland aanwezig was. Toen ik begin 2003 mocht deelnemen aan een discussie over de op handen zijnde aanval op Irak bij BNR heb ik veel informatie gekregen via het wetenschapelijk bureau van de SP. Daaruit bleek dat de deplorabele economische situatie van de Verenigde Staten zondermeer maakte, dat er iets moest gebeuren. Een enorm opgelopen staatsschuld en een stagnerende economie. De oorlogsmachine moest aangeslingerd worden en de sluimerende olievoorraad in Irak (de op een na  grootste ter wereld) moest worden ontgonnen om het aan olie verslaafde VS te redden. Die, en nog veel meer informatie, was voor iedereen beschikbaar.

De VS hebben de waarschuwingen van veel deskundigen in de wind geslagen. Het zou volgens deze deskundigen uitlopen op een ‘nieuw Vietnam’.

Binnen de Verenigde Naties was geen meerderheid te vinden voor een inval. Dus de Amerikanen en Britten ging buiten hun boekje, door toch een oorlog te beginnen. Hun motief was dat er massavernietigings wapens verborgen zouden zijn in Irak. We hebben allemaal het ‘toneelstuk’ van Colin Powell gezien waarin hij steun probeerde te krijgen, met hulp van de wereldwijde netwerken, bij de VN.

Met deze inval  brachten de VS en GB de veiligheid en  stabiliteit in de wereld in gevaar. Uiteindelijk hebben ze, om hier lessen uit te trekken, wèl de moed gehad om daar voouit te komen.

Premier Balkenende verdedigt zich door te zeggen dat ‘Irak de resoluties van de VN aan zijn laars lapte.’  Maar is dat een reden om een land binnen te vallen? Kijk maar naar Israël dat grote hoeveelheden resoluties van de VN al jaren negeert.

Wat ik wil beweren is dat er, vòòr de inval in Irak,  meer dan voldoende redenen waren om te twijfelen aan de rechtvaardiging van een inval. En wie stapt er bij die twijfel een oorlog in?

Volgens sommige onderzoeken zijn er meer dan een half miljoen Iraakse burgers  omgekomen en is het land na het afzetten van Sadam Hussein terecht gekomen in een burgeroorlog. Daar is Nederland, door het verlenen van politieke steun, mede verantwoordelijk voor.

En dat is nogal wat.

Maar het meest verbazende van deze  hele kwestie vind ik, is dat premier Balkenende, bij de vorming van zijn 4e Kabinet, heeft geëist dat er geen onderzoek mag komen naar de Nederlandse betrokkenheid. Hij zet de kamer buitenspel en negeert de controlerende taak die de 150 kamerleden hebben. Dat getuigt van politieke lafheid.

Het lijkt op een ‘coup met fluwelen handschoenen’ en ik vind dat onverteerbaar. Sterker nog, ik schaam me kapot.