HET VERTREK VAN WOUTER

Het vertrek van Wouter Bos uit de landelijke politiek.

Uittredend politicus Wouter Bos oogst lof voor de keuze die hij maakt voor zijn gezin. Hij ontvangt ook veel complimenten voor zijn politieke werk.

Met name van de collega’s uit PvdA kring.

In zijn afscheidsrede meldt hij dat hij 12 jaar lang keihard heeft gewerkt en dit offer vol overtuiging heeft gebracht. Ik heb een beetje moeite met al die eerlijkheid. Wouter Bos heeft een neus voor de omstandigheden en had al lang in de gaten dat zijn politieke toekomst nooit echt groot zou zijn. Dat was zelfs al bekend na het zien van het dramatische verloop van de verkiezingscampagne van de PvdA in 2006.

Bos werd toen al door vriend en vijand afgeschreven. Hijzelf was zo aangeslagen dat hij zich met stroop een coalitie met CU en CDA heeft laten aansmeren. De PvdA heeft alleen maar ‘toe moeten geven’ en is vervolgens nog verder van haar ideologische koers afgedreven. Een carrièremannetje. Dat is Bos. Een winkelier. Een opportunist die door is gegaan met het schuiven en draaien naar het midden van de politiek. Waarom?  Uit een bepaalde zucht naar pragmatisme?  Als Wouter Bos zei dat de PvdA weer moest terugkeren naar haar grondbeginselen, werd dat vooral ingegeven door strategisch inzicht. Niet vanuit oprechte inspiratie. En nu wordt naar buiten gebracht dat de keuze voor zijn gezin zo dapper en emancipatoir is.

Hij stond er gewoon beroerd voor in de peilingen. Mensen zijn klaar met Wouter Bos. Er was geen reden om het kabinet te laten vallen. Als hij echt  moedig was geweest had hij de boel opgeblazen rondom het Irak dossier van de commissie Davids. Dat was naar Balkenende toe terecht geweest. Overigens was mij ook bekend dat Wouter Bos in de periode die hij in de tweede kamer doorbracht een 4 daagse werk week had met ouderschapsverlof, dus om nu te zeggen dat hij het zo zwaar heeft gehad lijkt me overdreven. Beeldvorming. Daar gaat het om. Wouter Bos achter een lege kinderwagen op de Nieuwendammerdijk voor de pers. De PvdA is toe aan een nieuwe leider.

Het waren voor mij klaterende woorden die Cohen bij zijn aantreden als kandidaat lijsttrekker sprak. Ik dacht nog, als ie dat waar kan maken is dat mooi!  Maar ik ben er niet helemaal gerust op.  Onder Job Cohen is Amsterdam veranderd in een peperdure bouwput en zijn bijna alle belangrijke musea al jaren dicht. Dan kun je de boel wel bij elkaar houden, maar je hebt geen visie op Amsterdam als hoofdstad van Nederland en belangrijke plek voor cultuur in Europa en de wereld.

En het gemak waarmee Cohen en alle wethouders zomer 2008 allemaal tegelijk op vakantie gingen zodat het bestuur werd overgedaan aan de VVD gemeentefractie ging mij ook wel een beetje te makkelijk. We zullen het zien. Cohen geeft volgens mij in ieder geval meer zicht op de mogelijkheden van een linkse coalitie..!